บทพิจารณาสังขาร

สัพเพ สังขารา อะนิจจา,

สังขารคือร่างกาย จิตใจ แลรูปธรรม นามธรรมทั้งหมดทั้งสิ้น มันไม่เที่ยง เกิดขึ้นแล้วดับไป มีแล้วหายไป.

สัพเพ สังขารา ทุกขา,

สังขารคือร่างกาย จิตใจ แลรูปธรรม นามธรรมทั้งหมดทั้งสิ้น มันเป็นทุกข์ ทนยาก เพราะเกิดขึ้นแล้ว แก่เจ็บตายไป.

สัพเพ ธัมมา อะนัตตา,

สิ่งทั้งหลายทั้งปวง ทั้งที่เป็นสังขารแลมิใช่สังขารทั้งหมดทั้งสิ้น ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน ไม่ควรถือว่าเรา ว่าของเรา ว่าตัวว่าตนของเรา.

อะธุวัง ชีวิตัง,

ชีวิตเป็นของไม่ยั่งยืน,

ธุวัง มะระณัง,

ความตายเป็นของยั่งยืน,

อะวัสสัง มะยา มะริตัพพัง,

อันเราจะพึงตายเป็นแน่แท้,

มะระณะปะริโยสานัง เม ชีวิตัง,

ชีวิตของเรามีความตายเป็นที่สุดรอบ,

ชีวิตัง เม อะนิยะตัง,

ชีวิตของเราเป็นของไม่เที่ยง,

มะระณัง เม นิยะตัง,

ความตายของเราเป็นของเที่ยง,

อะจิรัง วะตะยัง กาโย,

ร่างกายนี้ มิได้ตั้งอยู่นานดอกหนอ,

ปะฐะวิง อะธิเสสสะติ,

จักถมทับซึ่งแผ่นดิน,

ฉุฑโฑ อะเปตะวิญญาโณ,

ครั้นปราศจากวิญญาณ อันเขาทิ้งเสียแล้ว,

นิรัตถังวะ กะลิงคะรัง.

ประดุจดังว่าท่อนไม้และท่อนฟืน หาประโยชน์มิได้.